۳۰تیر۹۷

یه مدت بود به فضای نوشته های فلسفی وارد شده بودم

خیلی حس متفاوتی بود و از عمق مطالب لذت میبردم

تا اینکه یه دوست نازنینی بیشنهاد کرد هری باتر رو کامل بخونم

من هم کنج عزلت گزیدم تا وقتی که تا آخر خوندمش

دستش درد نکنه کتاب خوبی بود

فقط گند زده شد به تمام حس عرفانی و فلسفی ام

دوباره برگشتم سر جایی اول که حوصله ام نمیکشه مطالب عمیق بخونم

اکنون چه کنم؟

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

بی نوشت: دکمه ی ب رو گم کردم بجاش با ب مینویسم؛ غلط املایی نگیرید

جنایت و مکافات

 

یکی از بهترین کارهایی که توی عمرم کردم دوباره خوندن این کتاب بود. یادمه بار اول کلافه شده بودم. انگار به زور میخوندمش و فقط میخواستم که تموم بشه. از تک تک جمله هاش بدم میومد و از نوع نوشتن نویسنده خسته شده بودم. اولین بار جنایت و مکافات رو خوندم فقط به این دلیل که کتاب مشحوری بود و زشت بود اگه نمیخوندمش. اما این بار کاملا فرق داشت. بدون اغرق عاشقش شدم! تک تک جملات برام زیبا و دوست داشتنی بودن و شدیدا من رو همراه کردن. من موقع خوندن ماجرای زندگی مارملادف ها گریه ام گرفت و موقع قتل پیرزن به اندازه ی خود راسکولنیکوف هیجان زده بودم. کاملا با نظر نویسنده موافقم. شخصیت های رنج کشیده مقدس ان. واقعا مقدس ان. شخصیت خانم مارملادف که نمونه ی کامل ظلم روزگار بود شدیدا من رو تحت تاثیر قرار داد. حتی وقتی بچه هاش رو کتک میزد و یا با خانم لیپه و خزل دعوا میکرد به نظرم دوست داشتنی تر میشد. اول ماجرا از آقای مارملادف متنفر شدم اما وقتی که کتک میخورد و از این کار لذت میبرد... به جریت میتونم بگم این کتاب بهترین نمونه ی شخصیت پردازی خاکستری بود. اینکه هیچکس بد نیست، فقط پاسخ مردم به بدبختی فرق میکنه. احترامی که به سونیا دارم رو به دونیا قاعل نیستم و اونقدر که آقای سویدرگلف برام جالبه رازومیخین نیست. شک ندارم اگه یه کتاب دیگه بود از شخصیت پردازی رازومیخین تعریف میکردم که یه دوست همراه و یه رفیق فداکاره، اما این کتاب اونقدر نمونه های محشر داشت که این توش گمه! حتی خانم سویدرگلف برام عجیب و جذاب بود. تمام کاراکتر ها حتی اگه نقششون در حد چند ثانیه بود خیلی خوب نوشته شده بودن و تمام لایه های شخصیتی اشون از جنبه ی روانشناسی بررسی شده بود. اینکه سویدرگلف یه رذل به تمام معناست که مشخصه اما... اصلا تا نخونیدش نمیفهمید منظورم چیه. و در مورد محتوای کتاب، کابوس های راسکولونیکوف توی زندان خیلی خوب خلاصه ی ماجرا رو تعریف کردن، یه باکتری که بین تمام مردم پخش شده و باعث شده همه تندخو و یه جورهایی قاضی خودشون بشن. اینکه آدم ها هرکدوم اصول اخلاقی خودشون رو دارن و از برطبق اون دیگران رو متهم میکنن و حتی حکم هم اجرا میکنن. احساس میکنم دنیا پره از این آدم ها. راسکولونیکوف فقط شهامت بیشتری داشت. همین! برای همین کاری رو که فکر میکرد درسته رو انجام داد و اسمش شد جنایت! اما درمورد مکافات... آدم ها این اصول اخلاقی رو بر اساس عقل و منطق خودشون وضع میکنن اما خدا یه چیزی توی دلمون گذاشته که اگه خطا رفتیم بهمون هشدار بده. مکافات راسکولونیکوف زندان نبود، عذاب وجدان بود. حتی عذاب وجدان خالی هم نبود، درگیری منطق و مذهب توی درونش بود. وقتی تصویر درستی از مذهب وجود نداشته باشه فکر کنم همین اتفاق هم بیفته. که آدم ها دنبال عقلشون میرن در حالی که تک تک سلول هاشون میگن که این کار اشتباهه. تا اواخر داستان از همه چیز راضی بودم، آماده بودم بعد تموم شدن یه مطلب شبیه خرمگس بنویسم و بگم اگه اسلام رو میشناخت این طور نمیشد. اما پایانش شگفت زده ام کرد. راسکولونیکوف فهمید که اشتباه کرده. اون کابوس ها بهترین راه نشون دادن کشمکش ذهنی اش بودن. اینکه بعضی آدم ها به اون باکتری دچار نشدن و هنوز سالمن. اینکه با کمک اونها میشه نجات پیدا کرد. آدم هایی مثل پیامبر. اما تعریف جنایت و مکافات از پیامبر فرق داشت. تعریفی که خیلی دوستش داشتم. تعریفش عشق بود، آدم های عاشق. کسایی مثل سونیا. اینکه کسی مثل سونیا توی دنیای واقعی وجود داره یا نه رو نمیدونم. اول فکر میکردم  سونیا هم کسی مثل راسکولونیکوفه که از خط قرمز عبور کرده فقط برای اینکه زنده بمونه . اما سونیا هنوز به اعتقادات و دین پایبند بود. نمیدونم ممکنه کسی غرق گناه بشه اما هنوز مومن بمونه یا نه. شاید سونیا فقط یک استنا بود. روند داستانی هم جالب بود. قسمت اول شروع کرد به توصیف بدی های پترزبوزگ. شهر شلوغ و کثیف و حال بهم زن. شهری پپر از لجن. این شاید بهترین راه برای توصیف حال رودی بود. اینکه هرکجا نگاه میکرد جز بدی نمیدید و با تمام وجودش میخواست وضع رو تغییر بده، به هر روشی که شده. نظریه اش جالب بود. یه جورهایی هم راست بود. آدمی که میخواد موفق بشه باید خون بریزه. درسته، سردار ها و قهرمان های قصه ها همین کار رو کردن که قهرمان بشن. اما شخصیت ذاتی رودی از ناپلوین بزرگ تر بود. خودش نمیدونست اما جدانش میدونست که فقط موفق شدن کافی نیست. و واقعا خوشحالم که در آخر قبول کرد که اشتباه کرده. بگذریم، تو قسمت دوم بعد از قتل کم کم محیط فرق کرد. دوستش رازومیخین رو دید، خانواده اش به دیدنش اومدن. خوبی ها درست وقتی که کار از کار گذشته بود به سراغش اومدن و رودی که نمیخواست باور هاش رو تغییر بده همه اشون رو پس زد. رودی راکولونیکوف باور کرده بود دنیای یه جای وحشیه که اگه نتونی موفق بشی راهی جز مرگ نداری. اگه این طوری باشه طبیعیه که هر کاری برای موفقیت میکنی حتی رد شدن از قانون و آدم کشی! ولی بعد از انجام کار فهمید که دور وبرش پر از عشقه. باورش نکرد. فکر میکرد چون خونواده اش روستایی هستن یا رازومیخین آدم عجیب غریب یا حتی احمقیه احساسات توی وجودشون هست. اما وقتی سونیا رو دید همه چیز فرق کرد. فهمید که عشق توی فقر و بدبختی هم وجود داره. قسمت سوم ماجرا هم توی سیبری اتفاق افتاد که پایان ماجرا بود. دوباره میگم که عاشق جنایت و مکافات هستم و اگه نخونیدش عمرتون بر باد رفته. حتی اگه ازش خوشتنون نیومد به زور بخونیدش. مطمین باشید بار دوم عاشقش میشید. شاید هم بار سوم چیز های بیشتری فهمیدم و دوباره یه متن نوشتم!

 

 

 

من هشتمین آن هفت نفرم

کتاب قشنگی بود

چند تا داستان کوتاه

خیلی کوتاه

هیچوقت فکر نمیکرد از داستان کوتاه خوشم بیاد!

کاملا متفاوت

با زاویه دید اشخاص متفاوت

شاید بهترین قسمتش این بود:

 

پدرم گفته بود: قدر هر زخمی به عمق درد های اوست. پس زخم هایت را گرامی دار. زخم های کوچک را نوشدارویی اندک بس است. تو اما در پی زخمی بزرگ باش که نوشدارویی شگفت بخواهد، و هیچ نوشدارویی شگفت تر از عشق نیست. پدرم گفته بودکه عشق شریف است و شگفت است و معجزه گر است. اما نگفته بود که عشق چقدر نمکین است و او هر که را دوست تر دارد بر زخمش از نمک عشق بیشتر میپاشد.

 

حتما بخونیدش

 

پسا خواندن 1984

تموم شب تلاش میکردم گریه کنم تا یکم آروم بشم.

اما بعدا با کلی رایزنی با خودم به این نتیجه رسیدم که امکان نداره نوشته های کتاب درست باشن.

کاش جرج اورل زنده بود. کاش بود تا من خاطرات آزاده هامون رو براش مینوشتم و ثابت میکردم آدم هایی هستن که موقع درد قهرمان بازی یادشون نمیره.

در طی رایزنی ها به این نتیجه رسیدم اگه به خدا اعتقاد نداشته باشی واقعا هم همین اتفاق میفته.

بی کم و کاست.

نمیدونم وقتی ابراین از وینسون پرسید: به خدا اعتقاد داری؟ اگه جواب میداد آره داستان چطور میشد. روند داستان فرق میکرد یا با همون استدلال ها یا بهتره بگم سفسطه ها وجود خدا رو هم رد میکرد؟ فقط یه چیزی رو میدونم. اگه روزی جای وینسون اسمیت باشم، اگه توی قدرت حزب اسیر باشم، تنهایی نمیتونم بجنگم. معلومه که نمیتونم. حتی تنهایی شاید به اندازه ی وینسون شجاعت نداشته باشم که همون کار های کوچیک مثل نوشتن خاطرات رو انجام بدم. اما اگه خدا رو داشته باشم...

خدا رو دوست دارم اما نه به اندازه ی خودش.

عاشقش هستم اما نه به اندازه ی عشقش.

کمه، این عشق کمه، این میزان از دیوونه بودن کمه، شدیدا نیاز دارم دیوونه ی خدا بشم. فکر کنم هممون نیاز داریم.

 

و یه نصیحت؛ یا عاشق نشید یا اگه میشید جوری بشید که اتاق 110 نتونه این احساس رو ازتون بگیره.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

پی نوشت: این قالب رو گذاشتم تا هر کسی نظر میده تو پست مربوط به خودش نظر بده.

هرچند اصلا دوستش ندارم.

آیا در این جمع کسی نیست که مرابرای یابیدن یک قالب خوب یاری کند؟

 

1984

این کتاب در سال 1950 نوشته شده و پیش بینی آینده رو انجام میده. اولین چیزی که درمورد این کتاب باید بدونید اینه اگه شخصیتی هستید که سریع تحت تاثیر قرار میگیرد به هیچ وجه نباید بخونیدش.

چون شدیدا نا امید کننده است.

از یه جنبه هایی شباهت هایی با کتاب دیگه ای این نویسنده (قلعه یحیوانات) داره اما شخصا قلعه ی حیوانات رو بیشتر دوست داشتم.

قلعه ی حیوانات روند شکل گیری یه انقلاب و بعد تبدیل شدن انقلاب به همون چیزی که قبلش بود رو نشون میداد. اما در کتاب 1984 جامعه ی بعد از انقلابی رو به تصویر میکشه که به مراتب از گذشته بدتره.

بدترین قسمت ماجرا اینه که بعضی حرف هاش واقعا واقعیه.

مفهوم دو گانه باوری و تله اسکرین ها، این که هیچ فکر آزادی نداشته باشی، وزارت هرزه نگار که با پخش عکس ها و فیلم های مبتذل میخوان قشر ضعیف رو دور از ماجرا های سیاسی نگه دارن. و مهم تر از همه شعاری که در داستان مدام تکرار میشه :

 

آزادی بردگی است، جنگ صلح است، نادانی توانایی است.

 

کتاب جالبیه اما من مفهوم نهایی اش رو قبول ندارم. اینکه شر هیچ وقت شکست نمیخوره واقعی نیست. اینکه احساسات ما به راحتی کنترل میشن واقعی نیست. شخصیت اصلی(وینسون اسمیت) تنها کسی بود که میخواست در مقابل این بدی ها ایستادگی کنه. هرچند روشش مسخره بود، با گناه، با سرپیچی از قوانین. اینکه حزب حاکم بد بود رو شکی درش نیست و اینکه ایستادگی در برابر قوانین مسخره و مستبادانه لازمه اما روشی که وینسون اسمیت و جولیا انتخاب کردن هیچ ارتباطی با مخالفت با حزب نداشت.

در کل، این داستان تمام فضا رو سیاه و پر از نابودی نشون داد، اما واقعیت وحشتناک تر از پیش بینی آقای اورول بوده. در واقعیت حاکمان مستبد همین کار رو میکنن اما در فضایی کاملا زیبا و به ظاهر امن. در داستان 1984 شخصیت ها با شکنجه و تهدید و ترس حزب رو قبول میکردن. اما امکان نداره با ترس و عذاب احساسات کسی رو به دست بگیری کاری کنی عاشق حزب بشه! هرچند در دنیای امروز به راحتی در فکر مردم ذهنیت ساخته میشه، کاری میکنن که مردم دنیا از مسلمون ها بدشون بیاد یا اینکه جوون های ما نسبت به عقایدشون سست بشن. اما صلاحشون خطرناک تر از شوک الکتریکی و گرسنگی دادن به مردمه. 

در آخر، شدیدا باور دارم یه جاهایی مثل وزارت هرزه نگار، یا وزارت حقیقت که کارش جعل حقیقته در بعضی از نقاط دنیا مقل آمریکا وجود داره. با این تفاوت که برعکس داستان 1984 سرش تو کار کشور خودش نیست و چیز هایی که میسازه رو تو دنیا پخش میکنه.یه چیز دیگه، یکی از پیش بینی های آقای اورول این بود که مناطقی مثل خاورمیانه مدام در حال جنگ و دست به دست شدن میون قدرت های بزرگ هستن. در بین این منطقه ها اسم کشورمون ایران هم بود. اگه بگمچرا ابرقدرت ها میخوان این مکان ها رو به  دست بیارن که تکرار مکرراته، اما توضیح های این کتاب متفاوت تر و جالب تر بود. فقط میخواستم بگم دم بچه های سپاه و سرباز های کشورمون گرم که نزاشتن این پیشبینی واقعیت پیدا کنه و دشمن به خاکمون دست درازی کنه.

 

خسته نباشید دلاور ها.

 

 

 

 

 

 

 

دغدغه های من در 8 تیر 97

تو بد شرایطی هستم

 

کلا نوشتنم نمیاد

 

به نظرتون کدوم یکی از شخصیت هام رو اول از همه بکشم؟

 

سوال خیلی مهمیه اصلا فکری به ذهنم نمیرسه

 

کشتن هرکدومشوم اونقدر هیجان انگیزه که وسوسه ام میکنه

 

 

 

 

 

 

پی نوشت: دنبال یه قالب خوب میگردم هر کجا سفارش میدم خبری نمیشه.

اگر میشناسید معرفی کنید با تشکر

جام جهانی 2018

همیشه وقتی میشنیدم بعد از باخت گزارشگر ها میگن « چیزی از ارزش های ما کم نمیکنه» خنده ام میگرفت.

به نظرم جمله ی مسخره ای بود.

ولی دیشب معنی این کلمه رو فهمیدم.

باخت یک بر هیچ ایران در مقابل اسپانیا نه تنها چیزی از ارزش های ما کم نکرد، بلکه فوتبال ایران رو به رخ جهان کشید.

تیم ما معنای کلمه ی جنگیدن رو نشون داد.

فقط کاش کل نود دقیقه رو مثل نیمه ی دوم بازی میکردیم.

کاش از اول از اسم اسپانیا نمیترسیدیم. 

نیمه ی اول فرصت های خوبی داشت اما حیف شد، چون خودمون رو باور نداشتیم.

مهم نیست چند امتیاز گرفتیم.

این امتیاز نگرفتن چند برابر شکست دادن مراکش ارزش داشت.

ما برنده ایم 

چون بهشون یاد دادیم تیم اسپانیا هر چقدر هم پر ستاره باشه، نمیتونه ایرانی ها رو دست کم بگیره.

 

 

 

 

 

 

 

جانانه ترین دفاع تاریخ!

 

غار ارواح

غار ارواح همون طور که از اسمش پیداست یک داستان ترسناکه. درمورد یک خواهر و برادر که به خونه ی اقوامشون در یک جزیره سفر میکنن و میخوان راز یک غار مرموز رو کشف کنن. البته خیلی هم ترسناک نیست یا حداقل برای من نبوده. توصیف های داستان خیلی خوب نیست. حال و هوای داستان خوب به خواننده منتقل نشده. نویسنده بیشتر از اینکه سعی کنه نشانه های ترسناک رو بیان کنه از کلمات هولناک و ترسناک استفاده کرده. میتونست بجای اینکه مستقیما به خواننده بگه قبرستان ترسناک است حال و هوای قبرستان رو توصیف کنه. البته تاحدودی این کار انجام شده ولی کافی نیست. شخصیت ها واقعی نیستن. واقعی بودن شخصیت به معنای وجود خارجی اونها نیست. یعنی باید قابل باور باشن. این اصلا قابل باور نیست که یه دختر یازده ساله که همیشه خیلی منطقی و علمی فکر میکنه تفریح مورد علاقه اش گشت زدن توی قبرستان ها باشه. اما در هر صورت حالت تعلیق یا به عبارت ساده تر شک و انتظار در این داستان کاملا خوب اجرا شده. اونقدر که مجبوری تا صفحه ی آخر رو بخونی. داستان در اوج و با یک غافل گیری عالی به پایان میرسه. اما میتونست از این غافل گیری استفاده کنه. میتونست این غافل گیری تازه شروع داستان باشه، شاید یه داستان بهتر از غار ارواح. اگه شما هم کتاب دیگه ای از مجموعه ی ترس و لرز رو خونده باشید خیلی راحت میتونید راز غار رو حدس بزنید. انگار داستان های ترسناک حالت دیگه ای ندارن. غار ارواح داستان جذابیه اما به نظر من «خانه ی مرگ» از همین مجموعه با موضوعی مشابه این داستان خیلی بهتر نوشته شده. به شما پیشنهاد میکنم حتما این کتاب رو بخونید.

اولین باری که خواستم شعر بنویسم

باز می نویسم...

هر آنچه از این اتاق کوچک

لحظه ای می گذرد

باز می نویسم...

از قتل

از خون

از مرگ

باز هم داستان های تکراری

از درد

انگار ذهنم

جز مرگ نمی داند

جز درد نمی خواهد

جز خون نمی جوید

باز می نویسم...

از مرگ می نویسم

شاید چون

هنوز زنده ام

اگر بمیرم

آن وقت

شاید با خود بگویم

کاش از زندگی می نوشتم

کاش زندگی می جوییدم

ای کاش

زندگی را می دانستم

 

شاعر : خودم

31 اردیبهشت 95

امروز وقتی از نماز جمعه بر میگشتیم، یه شهید مدافع حرم رو داشتن میبردن دفن کنن

خیلی حال و هوای عجیبی بود

همه داشتن گریه میکردن

امام جماعت میگفت:« دختر های دوقلو داشته، فقط شیش ماهشون بوده» !

پدرش رو دیدم ، پیر بود ، پشت جمعیت گیر کرده بود

داد میزد ، پسرش رو صدا میکرد

صداش خش داشت ...

اما ...

گریه نمیکرد

عوضش خیلی از مردم شر شر گریه میکردن