1984

این کتاب در سال 1950 نوشته شده و پیش بینی آینده رو انجام میده. اولین چیزی که درمورد این کتاب باید بدونید اینه اگه شخصیتی هستید که سریع تحت تاثیر قرار میگیرد به هیچ وجه نباید بخونیدش.

چون شدیدا نا امید کننده است.

از یه جنبه هایی شباهت هایی با کتاب دیگه ای این نویسنده (قلعه یحیوانات) داره اما شخصا قلعه ی حیوانات رو بیشتر دوست داشتم.

قلعه ی حیوانات روند شکل گیری یه انقلاب و بعد تبدیل شدن انقلاب به همون چیزی که قبلش بود رو نشون میداد. اما در کتاب 1984 جامعه ی بعد از انقلابی رو به تصویر میکشه که به مراتب از گذشته بدتره.

بدترین قسمت ماجرا اینه که بعضی حرف هاش واقعا واقعیه.

مفهوم دو گانه باوری و تله اسکرین ها، این که هیچ فکر آزادی نداشته باشی، وزارت هرزه نگار که با پخش عکس ها و فیلم های مبتذل میخوان قشر ضعیف رو دور از ماجرا های سیاسی نگه دارن. و مهم تر از همه شعاری که در داستان مدام تکرار میشه :

 

آزادی بردگی است، جنگ صلح است، نادانی توانایی است.

 

کتاب جالبیه اما من مفهوم نهایی اش رو قبول ندارم. اینکه شر هیچ وقت شکست نمیخوره واقعی نیست. اینکه احساسات ما به راحتی کنترل میشن واقعی نیست. شخصیت اصلی(وینسون اسمیت) تنها کسی بود که میخواست در مقابل این بدی ها ایستادگی کنه. هرچند روشش مسخره بود، با گناه، با سرپیچی از قوانین. اینکه حزب حاکم بد بود رو شکی درش نیست و اینکه ایستادگی در برابر قوانین مسخره و مستبادانه لازمه اما روشی که وینسون اسمیت و جولیا انتخاب کردن هیچ ارتباطی با مخالفت با حزب نداشت.

در کل، این داستان تمام فضا رو سیاه و پر از نابودی نشون داد، اما واقعیت وحشتناک تر از پیش بینی آقای اورول بوده. در واقعیت حاکمان مستبد همین کار رو میکنن اما در فضایی کاملا زیبا و به ظاهر امن. در داستان 1984 شخصیت ها با شکنجه و تهدید و ترس حزب رو قبول میکردن. اما امکان نداره با ترس و عذاب احساسات کسی رو به دست بگیری کاری کنی عاشق حزب بشه! هرچند در دنیای امروز به راحتی در فکر مردم ذهنیت ساخته میشه، کاری میکنن که مردم دنیا از مسلمون ها بدشون بیاد یا اینکه جوون های ما نسبت به عقایدشون سست بشن. اما صلاحشون خطرناک تر از شوک الکتریکی و گرسنگی دادن به مردمه. 

در آخر، شدیدا باور دارم یه جاهایی مثل وزارت هرزه نگار، یا وزارت حقیقت که کارش جعل حقیقته در بعضی از نقاط دنیا مقل آمریکا وجود داره. با این تفاوت که برعکس داستان 1984 سرش تو کار کشور خودش نیست و چیز هایی که میسازه رو تو دنیا پخش میکنه.یه چیز دیگه، یکی از پیش بینی های آقای اورول این بود که مناطقی مثل خاورمیانه مدام در حال جنگ و دست به دست شدن میون قدرت های بزرگ هستن. در بین این منطقه ها اسم کشورمون ایران هم بود. اگه بگمچرا ابرقدرت ها میخوان این مکان ها رو به  دست بیارن که تکرار مکرراته، اما توضیح های این کتاب متفاوت تر و جالب تر بود. فقط میخواستم بگم دم بچه های سپاه و سرباز های کشورمون گرم که نزاشتن این پیشبینی واقعیت پیدا کنه و دشمن به خاکمون دست درازی کنه.

 

خسته نباشید دلاور ها.