عشق با من چنین می کند

 

درخت سبز است و سرفراز

ریشه هایش محکم اند و استوار

برگ هایش جوان اند و هوس باز

همراه باد می رقصند و برای بوسیدن شبنم رقابت می کنند

گل هایش طنازند و زیبا

ساقه اش صبور است و محکم

درخت قانع است به زندگی اش

راضی است به درخت بودنش و شاکر است برای نعمت هایی که دارد

ناگهان دست غیبی از بیخ و بن جدایش می کند

می اندازدش در دل آتش

دیگر سبز نمی ماند

سرفراز نمی ماند

تحکم و استواری اش نمی ماند

جوانی، هوس بازی، طنازی و زیبایی... هیچ نمی ماند

نه ریشه ای، نه برگی، نه ساقه ای... نه حتی درختی

درخت می سوزد. 

بعد از آن؟

دود می شود و به هوا می رود؟ نه

خاکستر می شود؟ البته که نه

پلشتی هایش مثل خاکستر رسوب می کنند و خودش

یک پارچه آتش می شود

درخت تا ابدالدهر می سوزد

می سوزاند

درخت در آغوش آتش گرم می شود

در عشق بازی با او شعله ور می شود

رنگ و بوی آتش را می گیرد

نور حائل می شود در برابر چشم نا محرمان

حرارتشان راحت طلبان را دور می کند

اندکی بعد، فقط آتش می ماند...

که می سوزد...

که می سوزاند...

 

 

 

 

 

 

پ ن: از وقتی اعتراف کردم ناخوش قلمم پست گذاشتن برام راحت تر شده. که به الطبع کیفیت ها افت کرده. انشالله درست میشم بعد یه مدت. 

چقدر مانده تا آن روز؟

 

 

یک روز می بوسمت. قول می دهم. به سرخی خونم قسم می خورم. یک روز دل از این کلبه ی بی نور و کپک زده ی اعماق جنگل می کنم، پا برهنه به سمتت می آیم. کل دنیا را به شوق وصالت سفر می کنم. تمام مدت فقط می دوم. ساعت ها، روزها، ماه ها، سال ها، هر چقدر که طول بکشد مهم نیست. یک روز به شهر تو می رسم. آنقدر میان بازار چرخ می زنم که پیدایت کنم. هر چقدر که طول بکشد مهم نیست، بالاخره یک روز چشمم به چشم هایت خواهد افتاد. و از برق نگاهت تو را خواهم شناخت. فقط... نکند آن روز از کف پای خونی و تاول زده ام ایراد بگیری؟ یا لباس های کهنه و پاره پاره ام؟ من تمام دار و ندارم را جا گذاشته ام تا به اینجا بیایم. به دنیای رنگارنگ تو، به قصر باشکوه تو، شهر پر از نغمه ی تو، به زانو زدن در مقابل تو. به آبی چشم هایت قسم می خورم، تمام عمر به این امید زنده بوده ام که یک روز به تو برسم. یک روز در آغوشت بگیرم. یک روز بوسه زنم بر لب های آتشینت. هر چقدر هم که طول بکشد مهم نیست. به سیاهی مژگانت قسم، یک روز می بوسمت.