آیین دوست یابی

تازگی ها دارم یک کتابی می خونم به اسم «آیین دوست یابی». مطالب به درد بخور زیادی داره اما به نظر من دیگه خیلی قدیمی شده، یعنی 79 سال پیش نوشته شده. نکاتی گفته که مال مردم 79 سال پیشه، نه واسه آدم های امروزی که از هر کلمشون منظور و مفهوم های مختلفی در میاد! حالا جدا از این مورد، به نظر من باید اسمشو میزاشتن «آیین روابط اجتماعی» یا «آیین راه آمدن با مردم». واقعیت اینه که دوست به معنی دوستی که ما تو بچگی فکر میکنیم و انتظار داریم پیدا بشه، اصلا وجود نداره. هیچ کتابی هم راجبش ننوشتن چون که گیر نمیاد. خیلی از کتاب هایی که با این اسم هستش، اصلا راجب دوست حرف نمیزنن. سخته، سخته که باور کنی تو دنیایی زندگی میکنه، دوست ای وجود نداره که واقعا دوستت داشته باشه و کمکت باشه و وقتی افتادی زمین بلندت کنه و ... همون چیزهایی که تو کتاب های ابتدایی میخونیم. تازه اگه وقتی با کسی دوست شدی، همون قدر دوست واقعی باشی که تو افسانه ها هست، سخته که انتظار نداشته باشی اون مثل تو باشه. اصلا اگه این طوریه، چرا به ما مفهوم دوستی رو یاد دادن؟ یاد دادن انتظار چیزی رو داشته باشیم که نیست؟ اولین روز های مدرسه، وقتی یکی میاد پیشت میشینه و باهات دست میده و میگه میای باهم دوست بشیم و کلی باهم حرف میزید، چطور میتونید باور کنید که اون از شما متنفره و برای اینکه حوصله ش سر نره اونجا نشسته و بدون اینکه به شما گوش بده منتظره زود تر حرف های شما تموم شه تا خودش حرف بزنه و چیزهایی که به عنوان راز میگه تا از شما حرف بیرون بکشه هیچ چیز مهمی نیستن؟ بهتر نبود بجای این همه حرف های قشنگ قشنگ راجب دوستی، بهمون یاد میدادن ما هم همون طور رفتار کنیم؟ یا کسی که تمام سال پیشت بوده و تو حاضری براش هر کاری بکنی، وقتی کسی ازش پرسید شما دوستین؟ به راحتی و حتی بدون یک لحظه مکث میگه: نه، کی گفته؟ آخه این انصافه؟؟؟