رفراندوم

تحلیل شخصی‌ام اینه که راهپیمایی ۲۲ بهمن امسال یه رفراندوم جدی برای جمهوری اسلامیه. بدین صورت که هرکس اومد خیابون رای آری داده، هرکس نیومد خیر. درسته که راهپیمایی‌های ما همیشه معنادار بوده ولی الان واقعا میزان جدیت موضوع تو یه لیگ دیگه است. هرکس نیومد و فکر کرد غیبتش تو خیابون به معنای انتقاد به عملکرد نظام یا رفتارهای حاکمیت و دولت‌های جمهوری اسلامیه، دچار اشتباه خیلی خیلی خیلی بزرگی شده. واقعا از خدا می‌خوام همچین شخصی هرگز از راه سختش نفهمه چرا و چطور چه میزان خاکی به سر خودش ریخته. راهپیمایی امسال آری به اصل نظام جمهوری اسلامی و موافقت با آرمان‌هاشه، اگه از دید شما اینطور نیست مطمئن باشید از دید پدوفیل‌های خونخواری که دندون تیز کردن برای خاکمون دقیقا همینه. بذارید از جنبه‌ی دیگه‌ی قصه بگم، یه تصمیم تاریخی یه طرفش بیعته و طرف دیگه برائت. راهپیمایی فردا شعار «مرگ بر آمریکا» رو به همه‌پرسی می‌ذاره. بعضیا میگن مردم پنجاه سال پیش واقعا درک نمی‌کردن مرگ بر آمریکا گفتن چه عواقبی داره و  اونقدر عمیق متوجه نبودن که این فریادها چه مسیری پیش رومون می‌ذاره. من نمی‌تونم درمورد احساسات و افکار درونی مردم نیم قرن پیش حرف بزنم، اما مردم سال ۴۰۴ می‌دونن مرگ بر آمریکا گفتن یعنی چی. ناو آبراهام و بی‌۲ و بمباران شدن و تحریم کمرشکن و انزوای جهانی و ناکارآمدی داخلی و مصائب کشورداری و غیرممکن به نظر رسیدن برقراری عدالت در مملکت و ریاکاری عمامه به سرها و.... مردم این دوره زمونه معنی خیلی چیزها رو می‌دونن. سختی جنگ رو کشیدن و زیر سنگینی فشارهاش جونشون به لبشون رسیده. واضحه که من درمورد جنگ‌ ۸ سال و جنگ ۱۲ روزه حرف نمی‌زنم، مگه نه؟ حالا با تمام واقعیت‌های تلخ، آیا حاضریم همچنان بگیم مرگ بر آمریکا؟ آیا ما می‌خوایم جمهوریت و اسلام و مرزهای خاکمون رو حفظ کنیم؟ قطعا خواستن به معنی رسیدن نیست. مسیر دور و دراز و پرفراز و نشیبی بین وضعیت موجود و وضعیت مطلوب قرار داره، اما آیا این آرمان‌ها و ایده‌آل‌ها رو میخوای یا نه؟ بیست و دوم رفراندوم برگزار میشه. بعد آری گفتن تازه باید کلی زحمت کشید، تازه باید خون دل خورد برای هزار و یک مشکل و هزار هزار درد و آستین بالا زد که چند تن آوار رو با دست خالی بلند کنیم. اما اون برای فردای رفراندومه. راستش خودمم کنجکاوم نتیجه این همه‌پرسی رو بفهمم. مردم ایران ثابت کردن در مواقع حساس غیرقابل پیش‌بینی عمل میکنن. بیست و دوم این ماه چه اتفاقی قراره بیفته؟ هیچ ایده‌ای ندارم اما آماده‌ام که نتیجه رو بپذیرم. نمیشه امنیت کسی که میل شدیدی به خودکشی داره رو به زور حفظ کرد، یعنی شاید بشه ولی من نمی‌تونم. تو آخر الزمان کلاه خودم رو سفت بچسبم از سرم هم زیاده. این حرف‌ها رو میزنم اما می‌دونم آخر سر قراره بگم آخه هم‌وطنمه، آخه خانواده‌ی منه، آخه خواهر و برادرمه، آخه... می‌دونم دلم نمیاد بیخیال بشم. واقعا کنجکاوم ببینم ۲۲م چه اتفاقی میفته...