پاسخ:
۱. همه تو اون بخش یا سزارین بودن یا سقط. طبیعیها کلا یه بخش دیگه نگهداری میشدن. پس سزارین بود. و دقیقا عجیب بودنش به همینه چطوری با بخیه های سزارین ماکسی پوشیده بود :/
۲. من به شدت استقبال میکنم که یکی از نزدیکان آدم (از غریبه ها شاید مادر معذب شه تو اون حال) دوربین بگیره دستش و خاطراتش رو ضبط کنه. خیلی هم دوست دارم اتفاقا ثبت خاطره رو. اتفاقا اون پفها و ورمها رو دوست دارم ثبت شه چون واقعیت مادری همینه. مادر با همین پف و ورم خوشگله. اما وقتی میکاپ ویژهی عروس میکنی تا پف و ورم دیده نشه خاطرات واقعی رو پاک میکنی. با اون حجم از آرایش یادِ چی رو میخوای نگه داری؟ مگه زایمان واقعی اون شکلیه؟
پدر خود من عالم فیلم و عکس از بیمارستان من و روزهای اولم گرفته. توی همهاشون زیر چشم مادرم گود افتاده، موهاش وزوزیه و شونه نخورده، خستگی از صورتش میباره، ولو شده و حتی حال نداره صاف بشینه من رو بغل کنه. من عاشق اون عکس هام چون خاطرات واقعی اون روز رو نشون میدن. عاشق چهرهی گود افتاده و سیاه شده و خسته کوفتهی مادرمم چون یادم میاره برای من چه زحمتی کشیده. بله این یادگادیه، اما میکاپ و شینیون دقیقا یادِ چی رو میخواد گرامی بداره؟ جز اینکه بوی فیک بودن و نمایشی بودن میده؟
۳. برای یادگاری یه دوربین کفایت میکنه. تازگیا خیلی گوشیها کیفیتشون از دوربین بهتره و همون گوشی کار رو راه میاندازه. چه نیازی به گروه تخصصی فیلم برداری هست؟ اینم بوی فیک بودن میده. مثلا تو حیاط بیمارستان هلی شات بلند کنی که چی؟ خاطره به واقعی بودنش زیباست و لبخند به لب آدم مینشونه. یه خاطره تصنعی و تجملی چه حسی قراره به آدم بده؟
۴. تو خصوصی قابل تحملتره چون اتاق خصوصی داره و داخل اتاق خودش ازش فیلم میگیرن. یا اینکه اونجا خلوته و مزاحم کسی نمیشه. تو بیمارستان به اون شلوغی وسط اون همه بیمار بدحال نمایش راه انداختن می بخشیدها اما آخر بیشعوریه. مزاحم بقیه بیمارها میشه و کار پرستارها رو مختل میکنه که چی؟ تو دلش نمونه؟! مگه مادر بچهی دوساله است که اینقدر موفقیت نشناس باشه! به قیمت زا به راه کردن مردم!
۴. خیلی دوست داره مجلسی بپوشه؟ ایرادی نداره. یه محلس بگیره (یا تو خونهاش یا تو تالار) هرطور دوست داشت بپوشه و رفتار کنه و فیلم بردار هم براش بیاره. اتفاقا تو فرهنگ ما ترکها این هست که هفت روز یا ده روز بعد زایمان جشن میگیرن و مهمونی میدن. چرا بیمارستان دولتی رو میکنه لوکیشن فیلم برداری اش و مانع آسایش مردم میشه؟! هرچیزی جای خودش رو داره!!
۵. ببینید وقتی یه چیزی خیلی فراگیر میشه کسی که انجامش نمیده احساس عقب ماندن داره. برای همینه میگم فرهنگهای مخرب مثل ویروس میمونن. اگه خواهرهات فرمالیته سزارین بگیرن اما تو نگیری حس میکنی اونها یه لطفی به بچهاشون کردن که تو نکردی و براش کم گذاشتی. نمیگم حس درستیه، اما ناخوداگاهه. اگه عکس زایمان بقیه رو ببینی که چقدر ترگل ورگل بودن ناخوداگاهت سررنشت میکنه که پس من چرا اینقدر زشت بودم اون روزها؟ نگید همه باید مقاوم باشن. اکثریت مردم حزب باد بوده و هستن و خواهند بود. این خاصیت عوام الناسه که از همدیگه تاثیر میگیرن و دوست ندارن عقبتر از بقیه به نظر برسن. نتیجهاش میشه خیلیا که پول کافی برای فرمالیته عروسی ندارن اما براش وام میگیرن یا زیر قسط میرن فقط برای اینکه عقب نمونن. میشه اونهایی که صورتشون هیچ عیبی نداره اما چون همه عمل کردن حس میکنن باید عمل کنن. هر رسم جدیدی که میاد قشر متوسط رو یه قدم به سمت پارگی نزدیک میکنه. چون نه اونقدر فقیره که از ترندهای روز دل بکنه، نه پول کافی براش داره. پس خودش رو میاندازه تو قرض و قوله و....
نقدت به موضوع اینه که تبدیل به سنت بشه؟
و چون ممکنه تبدیل به سنت بشه اونی که خوبه حالش با این کار انجام نده؟