معصومیت از دست رفته
چهارشنبه, ۱۲ تیر ۱۴۰۴، ۰۱:۰۶ ق.ظ
نگاهش میکنم. از ظاهرش قضاوت کنم میگم یه زن جوون حداقل ۲۵ ساله است. آرایش غلیظ غلیظ غلیظ، لباسهای کاملا زنانه بدننما، حرکات و وجنات پر از عشوه و کرشمه. به حرفهاش گوش میدم. ادبیات +۱۸ سال ورد زبونشه. محتوای صحبتهاش؟ دغدغههای پایین تنهای.
سنش رو میپرسم. ۱۴ سالشه و امسال قراره بره کلاس هشتم. قلبم یه لحظه وایمیسته.
و این اتفاق هی تکرار میشه. یه نفر... دو نفر... سه نفر...
بیشتر به حرف میگیرمشون. بچهان، واقعا بچهان، پس چرا هیچیاشون شکل بچهها نیست؟...
قلبم دیگه نمیکشه. چی نمیذاره اینا بچگی کنن....
چون نوجوونی شون و بچگی شون اون شکلیه . این قضیه با همکلاسی های راهنماییم تجربه کردم و خب اولش برام شوک برانگیز بود چون محیط زندگی من خیلی فرق میکرد ولی بعد از مدتی عادی شد . و میشه گفت چون هنوز توی سن بلوغن اون شکلی ان. (نظر منه ، چون میدونم همه قرار نیست توی اون سن چشم و گوش بسته بمونن خصوصا الان با این وضعیت اینترنت ) . معمولا بعد از اون دوران متعادل میشن یا اینکه همون سبک زندگی رو انتخاب میکنن .