ما مثل هم نیستیم

اومدن از یه آرزویی گفتن. اونقدر تصورش قشنگ بود که شد آرزوی من. اونقدر جنبه‌های قشنگ متفاوت داشت که هرکسی یه قسمتی‌اش رو برداشت خواست خودش رو بچسبونه به اون آرزو. خودش رو جزوی از اون جا زد تا زیبایی رو به نام خودش بزنه. از اون آرزو سواستفاده کردن. دروغ گفتن. یه قسمت کوچیک ازش رو به دست آوردن و سرمست از غرور و تکبر شدن. تحریفش کردن و...

اما ذات اون آرزو که تغییر نکرده بود. هنوز هم آرزوی من بود. هنوز هم هست. من میخوام آرزوم رو بسازم و تو میخوای به انتقام از همه اون عوضی‌هایی که راه تحقق ارزوی من رو دور کردن و ازش سواستفاده کردن، به انتقام از آدم بدهایی که عمدا یا سهوا با آرزو جنگیدن، به حمایت از اونهایی که هرکس واقعی یا دروغی از آرزو دم زد سنگ‌سارش کردن، میخوای خود اون آرزو رو نابود کنی‌. من نمیذارم. من اون آرزو رو می‌سازم. بخاطر غزلم هم که شده میسازمش.