همین رو بگم و برم
بر اساس دیده و شنیدههای خودم قضاوت میکنم و ممکنه بخاطر ناکافی بودن اطلاعات چندان معتبر نباشه. ولی به هر حال، تا جایی که میدونم. شاهد حجم عظیمی از یک آش سوپر شله قلمکار هستیم
یک عده احساس غم و اندوه برای مرگ دختر پاک و مظلومی مثل مهسا امینی دارن
یک عده به رگ فمنیستی اشون برخورده و اعتقاد دارن به کل جامعه زنان توهین شده و با جنس زن نباید اینطور برخورد تندی کرد
یک عده با گشت ارشاد مخالفن و میگن این روش امر به معروف به هیچ وجه درست نیست
یک عده با حجاب مخالفن و میگن محدود کردن زنه
یک عده با کل اسلام مخالفن و میگن دین کشت و کشتار و بیرحمیه و چه و چه
یک عده سکولاریسم رو قبول دارن. میگن دین خوب و قشنگ اما ربطی به جامعه و حکومت نداره. سیاستمدار و دیندار انسانهای کاملا متفاوتی هستن و هیچ ربطی بهم ندارن و باید هر کدوم فقط در حوزه خودشون نظر بدن.
یک عده با دولت اصولگرا و اقدامات آقای رئیسی مخالفن.
یک عده از اساس جمهوری اسلامی رو قبول ندارن و با ولایت فقیه مشکل دارن.
یک عده میگن زمان پهلوی خوب بود و اوضاع چقدر بهتر بود کاش برگردیم به همون دوران.
یک عده کلا کاری به سیاست ندارن و فقط از وضع اقتصادی گلهمندن و از تورم و گرونی خستهان.
یک عده از رسانه و نحوه پوشش خبری کفری هستن.
یک عده لات و لوت های محل که دنبال شر میگردن و آمادهی دعوا و خشونت.
و...و....و....
تنها وجه اشتراکشون احساس خشم و نارضایتی از وضع موجوده. وگرنه اگه بشینن همین الان بین خودشون بگن خب ما داریم دقیقا به چی اعتراض میکنیم؟ هدفمون چیه؟ جوابها اونقدر متفاوت و متناقض خواهد بود که حتی ممکنه بزنن سر همدیگه رو بشکنن. دو یو آندرستند؟
با سال ۵۷ یکی اش نکنید. تو رفراندوم ۹۹ درصد مردم به «نه به رژیم پهلوی» رای ندادن. بلکه همون تعداد به «آری به جمهوری اسلامی» رای دادن. مرگ بر شاه خالی هیچوقت راه به جایی نمیبرد، جانم فدای رهبر و درود بر خمینی شد نقطه اتحاد و دلیل پیروزی اشون. اینکه همه داد بزنن #نه_به_وابستگی و #نه_به_اسارت هیچوقت کافی نیست. باید بدونی نقطه مقابل وابستگی و اسارت کجاست. باید بفهمی و بشناسی و مستقیما شعار #استقلال و #آزادی رو سر بدی که بتونه محقق بشه. و البته راه رسیدن بهش #جمهوری اسلامی (حداقل تنها راهی که میشناسی و قبول داری) رو هم باید معرفی کنی. وگرنه بجای هدف میشه یه آرزوی گنگ و محو.
امیدوارم واقعا تونسته باشم منظورم رو خوب برسونم. بعدا که این اعتراضها راه به جایی نبرد گلهمند نباشید، کاملا طبیعیه چون جامعهی معترض تکلیفش با خودش مشخص نیست و دقیق تبئین نکرده که چی میخواد. دقت کردید میگم جامعهای معترض، نه فرد به فرد و شخص به شخص. همه تو ذهن خودشون میدونن چی میخوان اما آیا نشستن حرفهای و دقیق و بابرنامهریزی راهبردی و هدفگذاری و خلاصه تمام قدمهای لازم برای پیشبرد هدف نقشه راه ترسیم کنن؟
دشمن دانا ز دوست نادان به :`)
جاست دیس :)
این چیزیه که تمام این مدت بهش فکر می کنم. که خب اصلا بعدش چی؟ به بعدش هم فکر کردیم؟ اصلا فرض که به نتیجه رسید حالا چه برنامه ای برای ادامه ی کار داریم؟ نمیشه که بگیم اول براندازی می کنیم بعد حالا می شینم به این چیزها فکر می کنیم! تا شما بیای فکر کنی یه عده فرصت طلب دیگه میان آش رو با جاش تحویل می گیرن میگن دستتون درد نکنه که مقدمات اومدن ما رو فراهم کردین حالا برین دنبال کار خودتون.
تازه انقدر گروهک ها و سازمان های مختلف به حکومت اینجا چشم دارن که خودشون با خودشون دعواشون خواهد شد.
تهش شاید به این نتیجه برسن که خب این تیکه ایران مال فلانی این یکی تیکه مال ما اون یه ذره مال بهمانی و ...
ما یه همچین ایرانی می خوایم؟معلومه که نه
پس ای کاش،ای کاش که همین حکومت فعلی یه کم صدای بقیه ملت رو هم بشنوه و نذاره بیشتر از اینی که هست فاصله بین مردم بیفته. من واقعا نگرانم