لعنت به هرچی صداست
شنبه, ۲۵ دی ۱۴۰۰، ۰۶:۱۸ ب.ظ
چطور میشه انتظار رو حذف کرد ولی امید رو نگه داشت؟
الان باید ضمن اینکه به خودم بقبولونم که انتظار برای بهتر شدن اوضاعی که از کنترلش از دست من خارجه احمقانه و مسخره است، «ناامیدی از بهتر شدن اوضاع و فکر اینکه اصلا اوضاع خوب در هیچ کجای جهان وجود نداره مگر در استثنائاتی که عمرا سمت کسی مثل من هم بیاد» رو از خودم دور کنم.
حال بهمزنه
چاه ناامیدی کلا توش فقط لجن پیدا میشه. این حملات شرم و خود هیچ پنداری کاری میکنه که آدم دلش میخواد بره خودشو از یه جایی پرت کنه پایین. دیشب مغزم داشت میترکید از اون صداهای نامیمون:/
چیزی که میگی رو درک میکنم. اما نمیدونم واقعا چی بنویسم. خودمم هنوز راه حلی پیدا نکردم.