بیا بغلم
تو دنیایی زندگی میکنیم که اکثریتش مصنوعیه. بزک شده.یه روکش خوشگل داره. هم آدمها، هم رابطهها، هم زندگیها. نمیشه کل زیباییهای دور و برمون رو بگیریم به کتفمون چون میدونیم الکیه و صرفا نقابه. نمیشه. بدیهیترین مثال رو بزنم میخک. تو نمیتونی بیخیال ظاهر آرایش کرده و جذاب دخترهای همسن و سالت بشی. نمیتونی تاثیر اون کرمها و پودرهای لعنتی و اینطور چیزها رو روی پوستشون ندید بگیری. نمیتونی توی چشمهایی که شبیه معشوقهی تمام غزلهای دنیاست خیره نشی و خودت رو تمام مدت با جملهی «تو که میدونی اگه صورتش رو بشوره دیگه هیچشباهتی به این پری زیبارو نداره» آروم کنی. خودت هم میدونی که نمیشه میخک. پوشیدن کفشهای پاشنه بلند تقتقی، خرامان و دامن کشان قدم برداشتن، ناخن بلند کردن و لاک زدن، استفاده از هزار جور ماسک مو و صورت، دخترونه و ظریف و پرناز صحبت کردن و... (نه به حدی که جلف و بیبند و بار به نظر بیایها! نه! همون اندازهی متعارف و مقبول و پسندیده از نظر عرف) این ویژگیهاییه که مال تو نیست میخک. تو ژنتیکت نیست. نه میگم نبودنشون چیز خوبیه و نه بد. صرفا یه حقیقتی رو بهت اعلام میکنم. و ازت یه خواهشی دارم. دست از «اگه منم آرایش کنم/ به خودم برسم/ ناز و ظریف و دخترونه بشم» گفتن بردار. دست از این اگهی لعنتی بردار. تا وقتی خودت رو اینطوری توجیه میکنی درواقع هیچ کاری نمیکنی. میفهمی؟ انگار صرفا از روی تنبلی نمیری سراغشون. نه اینکه این تو نباشی و این راه تو نباشه. درمورد عکسهای لعنتی هم صدق میکنه. همه با هزارجور افکت و فیلتر و ابزارهای فتوشاپ سلفی میگیرن. همه تو عکسهاشون یه تیکه ماهن. و تو ادعات میشه که جوابت به هر دو جملهی قبلی «به درک»ئه. اما دروغ میگی. تو هنوزهم خجالت میکشی از خودت عکس بگیری. خجالت میکشی که گوشیات اونقدرها هم هوشمند نیست که پوستت رو صاف نشون بده و جوش کنار لبت رو محو کنه. البته بماند که گوشیات واقعا هم خنگه و هرکسی توی دوربینش به زشتترین حالت ممکن در میاد.
شاید باید مثال دوم رو حذف کنم چون من رو از نتیجهگیری که میخواستم دور میکنه. ولی به جهنم. من واقعا بر اساس همین فاکتورها به نتیجه برسم میخک. باید خودم رو بغل کنم. برسم به مرحلهی پذیرش. پذیرش که با اگه و شاید و به شرطها و شروطها نمیشه. پذیرش یعنی همینی که هست. نه اینکه کمال مطلوب رو بنداز دور و خواستار هیچ پیشرفتی نباش. یعنی همینی که هست هست و انکارش حماقته. و عزیز دل میخک، تو همینطوری که هستی، بدون آرایش، بدون لاک و کفش پاشنه بلند، بدون بیرون ریختن موهات از زیر روسری، بدون قاطی کردن عشوه و ناز و تاحدودی ظرافت به رفتارت، بدون ماسک صورت و شامپوی مخصوص و کرم و پودر و اینها، بدون نقش دخترهای محبوب و جامعهپسند و همونهایی که وقتی کلمهی دختر میاد تو ذهن مردم نقش میبنده رو بازی کردن، بدون دور شدن از خودت هم زیبایی. به اندازهی کافی کافی زیبایی. این رو قبول کن میخک. خب؟
یه فرق زیادی بین چیزی که دختر ها زیبا میدونن و پسر ها زیبا میدونن هست. فرق خیلی زیاد و جدی. دخترا فکر میکنن با این چیزا زیبا میشن در حالی که دختری بنظرم موفق تره که بتونه تو لایه احساسات یه پسر نفوذ کنه.