و ما هیچوقت به جواب نمی‌رسیم

سوال من: چرا ساکته؟ چرا تکذیبش نمی‌کنه؟ چرا بهم نمیگه اشتباه کردم و همه‌ی اینها یه سوءتفاهم احمقانه بوده؟ چرا بهم اطمینان نمیده اوضاع حداقل به اون وحشتناکی که من تو ذهنم ساختم نیست؟؟

 

سوال اون: چرا داره این بدیهیات رو مدام تکرار می‌کنه؟ حقیقت به این مسلمی، چه نیازی هست با صدای بلند به زبون بیارتشون؟ اونهم دوباره و دوباره؟ با تکرار کردنش می‌خواد به چی برسه مثلا. نکنه فکر می‌کنه من اونقدر اسکولم که نمی‌فهمم همه‌چیز چقدر وحشتناکه؟