چرا تخیلی می‌نویسم؟ واضحه! چون دوست دارم خدا باشم. واقعا کیه که این حجم از قدرت و عظمت رو نخواد؟ کیه که به خلق یه جهان نه بگه؟ خلق کردن و نه صرفا مدیریت یک کارگزاری که طبق قوانین از پیش تعیین‌شده پروژه رو پیش می‌بره. چرا تابوشکنی رو دوست دارم؟ تابوهای داستانی، نه اخلاقی. خب وقتی به من این حق و این قدرت داده شده که تمام زنجیرها رو بشکنم و تا بالاترین قله‌ها صعود کنم و به تخت امپراطوری خودم تکیه بزنم و هیچ گناهی هم مرتکب نشده باشم، چرا که نه؟ حالا شما بگید، چرا باید واقع‌گرایانه بنویسم؟ چرا از دنیای واقعی و اتفاقات واقعی و اشخاص واقعی بنویسم؟ چرا بمونم توی این قفس که می‌دونم درش شکستنیه؟ تنها دلیلش می‌تونه این باشه که من... من درواقع قدرتش رو ندارم. مهارت لازم رو ندارم. من خدا نیستم.