دین چیست؟ چرا و چگونه۲

ستاره‌ی قبلی ارزش روشن شدن نداشت. از اونهایی که وقتشون با خوندنش تلف شد معذرت می‌خوام. از دوستانی که قراره وقتشون با خوندن این پست جدید گرفته بشه هم معذرت می‌خوام.

 

من باور دارم خدا وجود داره. خدایی که این دنیا رو خلق کرده. جزء ویژگی‌های خدا کامل بودن و بی‌نقص بودن رو هم پذیرفتم. خدایی که همین‌طور الکی کاری رو انجام نمیده. پس همین‌طور الکی این دنیا رو خلق نکرده. هدفی داشته لابد. بدون منظور و همین‌طور برای تنوع که دنیا رو خلق نکرده و این همه آدمی‌زاد رو عین عروسک خیمه شب بازی برای تفریحش نساخته و سختی‌های زندگی رو پیش روشون نذاشته. چون اگه اینطوری بود خیلی خدای مردم‌آزاری میشد. ولی من کامل و بی‌نقص بودن خدا رو پذیرفتم. پس این فرضیه رو رد می‌کنم.

خدا از خلقت من و دنیای من منظوری داشته. ولی من از بدو تولد و به صورت ناخودآگاه این دلیل و منظور رو نمی فهمم. روحم هم ازش خبر نداره. حتی اگه یه نابغه‌ی فلسفه و عرفان باشم، با سالیان سال مطالعه و تحقیق و تفکر و کمک گرفتن از هزاران نابغه‌ی فیلسوف دیگه، بازهم جای شک هست که آیا بتونم این منظور رو کامل درک کنم و بهش برسم یا نه. چون خدا من رو یه موجود کامل و بی‌نقص خلق نکرده. چون مغز من، فهم و درک من، دانش من محدوده. همینه که هست.

خب ما اینجا یه دنیای آشفته و پر هرج و مرج داریم. که توش هم بدی هست هم بدی. ما واردش شدیم. ما رو واردش کردن درواقع. ما رو واردش کردن به یه هدفی. باید دنبال اون هدف بریم چون اصلا اساس وارد شدن ما به این آشفته بازار همینه. عین یه بازی می مونه، تو از نقطه‌ی شروع می‌گذری تا به خط پایان برسی دیگه. حالا تو این دنیلی وحشی هزارتا بی‌راهه هست. خودمون هم که مادرزاد راه رو بلد نیستیم. اگه همچنان کامل و بی‌نقص بودن خدا رو باور داشته باشیم منطق حکم می‌کنه که اینجا یه راهنمایی قرار بده. یه مسیری نشون بده. 

خب من به اون مسیری که خدا خودش مستقیما توی سیاره‌ی آدم‌ها قرار داده و راهی که تعیین می‌کنه تا به اون منظور برسونتمون رو دین صدا می‌کنم. تامام. 

 

پ‌ن: شاید بیام دوباره ادامه‌اش بدم باز