شیب سی‌ام/ یافتم!

یافتم! بالاخره جواب سوالی که ماه‌هاست فکرم رو مشغول کرده رو یافتم! مسئله اینجاست که خب خودم هم دارم می‌بینم کیفیت و غنای ادبی پست‌هام کاهش یافته. مهم نیست قبلا چطور بود، الان در مقایسه با اون زمان بدتر شده. و سوالم این بود که چرا؟! چرا نمی‌تونم کنترلش کنم؟ چرا دارم به زوال میرم؟ و خب امروز فهمیدم که من خودم خواستم! خیلی جالبه. درواقع ممکنه برای شما پشیزی اهمیت نداشته باشه اما برای خودم جالبه. اولا اینکه من زیاد از تعریف تمجید شنیدن خوشم نمیاد. آزارم میده. خانوادگی بجز مادرم این اخلاق رو داریم. بگذریم، دومی‌اش هم اینکه من از تصویری از خودم که تو ذهن مخاطب نقش بسته بود خوشم نمی‌اومد. اصلا از همین طریق به جواب رسیدم. رفتم پست‌های قدیمی‌ام رو خوندم. تجدید خاطره و این صحبت‌ها. قبلا چندان رغبتی به دوباره خوندنشون نداشتم. نمی‌دونم چرا حس مثبتی نمی‌گرفتم. بعد خوندنشون فهمیدم: یک) خیلی هم سخت و محیرالعقول نمی‌نوشتم من! خودم رو دست بالا گرفته بودم فقط. دو) کامنت‌ها رو خوندم و خدای من! این چه وضعی بود؟؟! درسته که اون موقع تازه با هم آشنا شده بودیم و اینا اما این حجم غربت و غریبگی بخاطر زمان نبود. اونجا هیچکس من رو نمی‌دید، چون من هیچوقت از من نمی‌نوشتم. بازهم برمی‌گرده به هدفت از وبلاگ‌نویسی. هدف من راهی برای ارتباط با دنیاست و خب... خب صداقت و صراحت برام جذابتره اینجا تا آرایه‌های ادبی و عمق مطلب. می‌دونید؟ من اینجا نیازی ندارم نویسنده باشم. نمی‌خوام که نویسنده باشم. اون اول اول‌ها گفته بودم وبلاگ مثل یه پنجره است. یادتونه؟ و خب برام مهمه آدمی که پشت پنجره نشسته من باشم! حالا اینکه خواسته‌ام درسته یا غلط...

 

آخیش :") 

این پست صرفا جهت ثبت کردن این لحظه نوشته شده و هیچ ارزش دیگری ندارد