شکستن یخ بیان- 1

خب اولین قدم اینکه بیخیال نگرانی بابت خونده شدن یا نشدن پست‌های قبلی، موقع نوشتن پست‌های جدید بشم. کلا هرچی نگرانیه بره گورش رو گم کنه. والا. کسایی که خیلی کنجکاون بفهمن اوضاع از چه قراره رو به این پست ارجاع میدم. دعوتم برای چالش همچنان پابرجاست اما اجباری نیست. چی می‌خواستم بگم؟ آهان. گفتم حداقل یه پست در روز، نه حداکثر. می‌تونه بیشتر هم باشه مگه نه؟ تو فکرم یه جایزه‌ی غیرنقدی نفیس رو به برنده‌ی چالش جایزه بدم. اما نمی‌دونم برنده رو بر اساس قرعه کشی انتخاب کنم یا هرکی تعداد پست‌های بیشتری گذاشته؟ اونجوری کمی‌گرایی نمیشه؟ راستی اگه ببینید جایزه‌ی نفیستون یه وویس با صدای میخک از یکی مطالب وبلاگ خودتون (یا حالا هرجای دیگه‌ای) بوده نمی‌خوره تو ذوقتون؟ اگه نه که صداش رو در نیارم و بذارم سر وقت سورپرایزتون کنم. شماهم از من هیچی نشنیدید. اما بازهم، پیشنهادات دیگه رو می‌شنوم. بهتر بود این قسمت صفرم میشد. چون هنوز مقدمه‌چینیه. انگار قراره چی کار بکنم! خب دیگه همین فعلا :)