موقت۱

اول گوش‌هایم از کار افتاد. حالا زبانم. نه حوصله‌ی شنیدن دارم و نه سخن گفتن. انبوه جملات شیرین و تلخ نگفته در گلویم تلمبار شده. انگار که لال باشم. زبان باز می‌کنم، تمام زورم را می‌زنم اما... از سنگ صدا بلند می‌شود و از من نه! قسمت غم انگیز ماجرا این است که قلب و مغزم بیش فعالی دارند. مثل کارخانه‌ای که می‌داند محصولاتش فروش نخواهد رفت، اما دست از تولید بر نمی‌دارد. هزاران کلمه، جمله، ماجرا، داستان، خبر، درد و دل... ساخته و پرداخته و بعد دور انداخته می‌شوند. می‌شوند یک مشت زباله‌ی به درد نخور، که دستگاه کمپرسی مچاله‌اشان می‌کند. می‌گذاردشان توی گلو، که هر وقت بغضی داشت از آن طرف‌ها رد می‌شد این اشغال‌ها را هم بردارد و از سورخ چشم به بیرون بیندازد.

داشتم می‌گفتم، اول گوش‌هایم از کار افتاد، بعد زبانم، بعد خودکارم، سوادم هم شروع کرد به لنگ زدن. قدرت خواندن و نوشتن را از دست دادم. بعد فکر کنم چشم‌هایم هم مشکل پیدا کرد. تماشای هرچیزی حتی اگر تماشایی باشد هم آزارش می‌دهد. اواخر عمرش است انگار. 

چقدر طول می‌کشد تا دست و پایم هم از کار بیفتد؟ و بعد قلبم؟ راستی قلبم مگر هنوز از حرکت نایستاده؟ مطمئنم؟ یکی بیاید چک کند ببیند نبضم می‌زند یا نه. خودم جرئتش را ندارم. اینکه شخصی دیگر بیاید بالای سر جنازه‌ات و مرگت را تایید کند خیلی قابل تحمل‌تر از این است که خودت بفهمی. می‌فهمید چه می گویم؟ راستی... من چرا تاحالا وصیت‌نامه ننوشته‌ام؟