#شعر- دو

با دست بسته، تنهاترینم، در غربت غم

این دل‌شکسته، چیزی ندارد‌، جز شانه‌ی خم

 

آه از نهادم، هر دم برآید، آیینه را بین

چون مات گشته، بی‌نور و همچون، چشمان من نم

 

سرمای سوزان، پایان ندارد، گویا زمستان

کی عید جوشد، در این بیابان، چون آب زم‌زم؟

 

من خسته‌ام عشق، طاقت ندارم، کم زخمی‌ام کم

کم قهر و هجران، کم گو بنوشم، از کاسه‌ی سم

 

عشقت به عطرِ، یاس و بنفشه، آغشته گشته

پس کو بهارت، تا که بروید، آلاله کم‌کم؟

 

آذر ندیدی، تقدیر خود را، تقویم دل را؟

بس کن شکایت، وقتش بیاید، تحویل این دم