یک بار برای همیشه میگم
لطفا به کسایی که خودشون رو باور ندارن، اعتماد به نفسشون پایینه، نمی تونن خودشون رو دوست داشته باشن، هیچ کدوم از اشتباهات خودشون رو نبخشیدن یا از زندگی اشون متنفرن، نگید «خودت رو باور داشت باش! اعتماد به نفست رو بالا ببر! به خودت عشق بورز! خودت رو بابت اشتباهاتت ببخش! زندگی رو دوست بدار!»
اگه هم گفتین خیال برتون نداره که نجاتشون دادین و اونها تا اید مدیون این نصیحت بزرگوارانه اتونن.
سلام چرا؟
آره میخوام دلیلتون رو بدونم؟چرا باید کسی که خودشو باور نداره یا دجار مشکل شده به حال خودش رها کنیم؟باید دستشو بگیریم تا از زمین بلند بشه و شکوفا بشه و وقتی هم بلند شد واقعا خوشحالی داره چرا که یه آدمو نجات دادیم کمکش کردیم .حالا منتظرم دلیلتون رو بشنوم.
خوب دلیلش چیه ؟
نمیدونم. بنظرم نظام خلقت که انقدر زحمت کشیده ماها رو اینجوری جمع و جور کرده، یه زمانی اتم هیدروژن بودیم، یه زمانی خاک و آب بودیم یه زمانی شده که قلب داریم و داره مغزمون تو وبلاگمون تایپ میکنه. احساس تجربه میکنیم. بنظرم نظام خلقت برای هر کسی یه برنامه ای داره. هر کسی هم استعداد داره.
کسایی که خودشون دارن میدرخشن میتونن به بقیه کمک کنن و از وجودشون لذت ببریم. یه نفر مثل ایلان ماسک یا مولانا یا ... که نیازی به محبت ما ندارن. وجودشون نعمته برای ما. فرق داره نوع دوست داشتنشون.
کسایی که بخاطر خاک نا حاصلخیز نتونستن به اون الماس درونشون دسترسی پیدا کنن رو باید کمک کرد و کمک هم از توجه میاد. از این که شرایط رو براش فراهم کنی و امید بدی که رویاش رو پیدا کنه و صدای قلبش رو گوش کنه و دنبال مسیری که باید بره. مسیر سخته و دردناکه ولی کربن سیاه تو فشار فوق العاده زیاد الماس میشه. همه هم باید بالاخره برن این مسیرو. باید رفتار ما نمونه باشه برای بقیه که بتونیم بهشون بگیم میشه. خودمون جلو دار باشیم و خودمون سعی کنیم جمع و جور کنیم خودمون رو تا اونا هم ببینن و پا توی آب بزارن.
یه جا همچین چیزی رو خوندم که : وقتی یه نفر استرس داره و بهش میگین «خب استرس نداشته باش»، مثل این میمونه که یکی بیاد بگه از کارم اخراج شدم و همهی پولامو بابت بدهیایی که داشتم دادم. الانم اجاره خونهم چند ماهه عقب افتاده و صاحبخونه میخواد بیرونمون کنه. من و زن و بچهم هم هیچ جایی رو نداریم که بریم. تو هم بهش بگی «خب اجارهتو بده»!!
:)))
به نظرم به این پستت هم میشه تعمیمش داد :))
اجازه هست بنرش کنم ؟!
موافقممم باهات! این جملاتو که آدم خودشم میدونه! گفتنشون به نظرم نه تنها کمک نیست، بلکه انگار یه جور کنایهس. حداقل گاهی من اینجور حس میکنم.
مثل این میمونه به کسی که درس نمیخونه و خودش آگاهانه میدونه که نمیخونه و خودش هم ناراحته هی بگن که درس بخون :/
+ به دیدگاه خاص بعضیها حسودیم شد خواستم بگم فلان دیدگاه تو حلقم که دیدم این ادبیات علاوه بر قدیمی شدن و از مد افتادن، سخیف هم هست :/
سلام :)
یادمه چن ماه پیش یه سوالی زیر یکی از پستاتون ازتون پرسیدم و بعد شما برگشتین و گفتین: چرا دلیل یه ابهام از خود ابهام براتون مهم تره؟
با ذکر همین مقدمه:
الان وقتی من میخوام عنوان [درد ودل] رو به پست پیوند بدم، واسم سوال پیش میاد که: چی شده که چنین نصیحتی به ما کنین؟ آیا کسی....
هوم؟
اینجوری آره درست نیست اما زمانی که یادش بدیم یا مثلا یه تیم ورزشی که باشی بلد باشی بازی اون وقت میشه امید داد بهشون اما کسی که بلد نیست و جیزی نمیدونه درست نیست.
ببینید میفهمم چی میگید اینکه طرف شاید باعث سر خوردگیش بشه یا بگه من خنگم و سر خورده بشه ولی خیلی از موفقیات به خاطر همین انگیزه و روحیه دادن وامید دادن هست با این حرف شما این معنی داره که فوتبال نه تماشاچی داشته باشه نه مربی . حتی مدرسه هم با این وجود نباید معلم داشته باشه .
مثل این مومنه که کتاب بدیم دست بچه بگیم خودت برو بخون مثل این میمونه که پدرو مادر بچه کوچولوشون رو ول ونن بگن خودت راه برو آیا میشه؟نه نمیشه بهش یاد مبدن و امید تا موفق بشه .مربی به تیمش امید میده بعدشم تشویقش میکنه امید میده بهشون .
خوب منم همینو میگم .میگم باید آموزش بدن بدون آموزش تشویق کردن نمیشه و درستم نیست .
مثل این میمونه کسی که داره تو مرداب فرومیره بگه دارم فرو میرم میمیرم بگی دست وپانزن. به هرحال میمیره.
بگینگی فرو میره . باید دستشو بگیری نه نصیحت کنی چونخودشم میدونه
تو تو باتلاق گیر کنی از ترس دست و پا میزنی . ووویی ول کن اصن
منظورتو فهمیدم
پاسخی که به سوالم دادین رو درست متوجه شدم؟ :/
+دارم بلند بلند فکر میکنم!
بنظرت خودت
یا همهی این کسایی که زیر پست کامنت گذاشتن
به افرادی همین جملات رو نگفتن؟!
قبل از کامنت قبلم خواستم چنین چیزی بنویسم:
«راستش میخوام بگم که پاسختون به سوالم رو اصلا متوجه نشدم ولی میترسم با خودتون بگین پسره چه خنگه!» 😂
😅
منم از پاسخی که داده بودین برداشت خودم رو کردم! و...
فک کنم بهتره شما پیش قدم شین :دی
راستش من به "خنگ" نبودن خودم ایمان آوردم D:
ظاهرا همه چیز درسته...حالا برید کامنت دوم منو بخونید... :))
:))
مگه من چن تا کامنت گذاشتم اینجا؟ :/
بدیه مجازی اون جاست که آدما نمیدونن ما کدوم جملات رو با چه لحنی مینویسیم؟ و اونا با یه لحن دیگه میخونن!!
این کامنت منظورم بود:
پاسخی که به کامنتم دادین رو درست متوجه شدم؟ :/ [میدونین باید با چه لحنی بخونینش یا با رسم شکل توضیح بدم؟]
+خودمم نمیدونم دنبال چیام! :/
فک کنم چیزی که میخواستم بگم رو به هیچ وجه نتونستم بگم! :/
الان شبیه تک تیراندازی شدم که تیرش تو شب خطا رفته و خودش باید از بازی خارج شه...در خروج کدوم وره؟
قطعا من نتونستم بگم...
چشم چشم حتما...
حالا کجا رو باید امضا کنم؟ :دی
نمیدونم. بنظرم نمیتونم تشخیص بدم کی شایسته محبت هست کی نیست. برای همین به دنیا گفتم آدمایی رو سر راهم بزاره که شایسته اش باشن.
اولا باید یاد بگیریم که جای سر روی گردنه نه تو زندگی مردم
ولی اگه ما نگیم کی بگه بهش شاید واقعا نمیدونه مشکل از کجاست! البته نحوهی گفتنش مهمه
نیتشون خیره
میخوان در حد خودشون کمک کنن و یه تلنگری بزنن
به قول فائزه شاید خودمونم این حرفارو له بقیه گفته باشیم
هرچند رو من هم تاثیری نداره😐😑خیلی ریشه دارتر از این حرفاست که به همین راحتی بشه از شرش خلاص شد.
همه این احساس ها ریشه دارن. باید بببینی چه جاهایی این احساس ها بیشتر میان سراغت. از خودت بپرس که چرا همچین حسی دارم. با اون ایراد گیر درونت، اونی که مدام نق میزنه و سر کوفت، حرف بزن. براش اسم بذار.ازش بپرس دردش چیه. کتاب زندگی خود را دوبراه بیافرینید رو بهتون پینهاد میکنم.
و بله به قول آقای شکوری: سخرانی انگیزشی برای استخوان های شکسته، بی فایده است.
می خوام پیوندش کنم !
آره والا درست گفتی و همینطور جوابت به فائزه هم عالی بود
30 امتیاز مثبت برای سین دال ثبت کنید:))
آره تا الان گوش داده. همون خدا و این داستانا که میگن باهاش حرف بزنید همینه
اوووم
من توضیحاتم تو کامنت نمیگنجه
اما علی الحساب اینو میتونم بگم که هم موافقم هم مخالف :)
چقدر کامنتا و جواب کامنتای این پست خوب بودن خدایی !!!!
به نظر میاد که تجربه خودتون بوده و کسی بهتون این حرفا رو زده به هر حال
خودتون رو باور داشته باشین و زندگی رو دوست بدارین :)))))
ولی در کل برای همینه که از کلیشه بدم میاد و همیشه دنبال چیزای جدیدم و ایدههای جدید.
موافقم!
(:
منظورم اینه که میشه یکی دو صفحه راجع بهش نوشت که منظورمو درست برسونم
اما تا حدودی باهات موافقم اما از جهاتی دیگه نه. مخالفم.
شاید یه پست راجع بهش نوشتم :)
بنظرم اونایی که خودشون رو باور ندارن آدمای دوست داشتنی ای هستن. باید از شکوفه های باز نشده نگهداری کرد که سرما از بین نبرتشون. اگه باز بشن گل های قشنگی میشن. این باغ دنیا زیبا تر میشه.