باباجان روزت مبارک

نوشتم :

خدا نکند عزیزی را از دست داده باشید.

خدا نکند یک جای خالی در زندگی اتان باشد، از آن هایی که دیگر هیچوقت پر نمی شوند.

خدا نکند تکیه گاهتان پر کشیده و رفته باشد.

خدا نکند ایام شادی و مناسبت های فرخنده برایتان روز عزا شود.

خدا نکند با یادآوری شیرین ترین خاطرات غرق در ماتم شوید.

خدا نکند روز عید را در قبرستان بگذرانید.

خدا نکند روز عید را به عکسی که روی سنگ قبر حکاکی شده تبریک بگوید.

خدا نکند زجه های زن جوانی را بر سر قبر نامزدش شنیده باشید.

خدا نکند ذره ذره آب شدن مادری را ،که افتخار می کرد پسرش مردی شده برای خودش، از نزدیک دیده باشید.

خدا نکند شاهد گریه و زاری دختر بچه ها بر مزار پدر باشید.

خدا نکند شوری اشک هایشان، خونی که بعد از خراشیدن صورتشان بر گونه هایشان جاری شده و دردی که روی سینه اشان تلمبار شده را لمس کرده باشید.

خدا نکند شانه هایشان را گرفته باشید و سعی کرده باشید آرامشان کنید.

خدا نکند...

 

 

دست از نوشتن برداشتم. کاغذ را مچاله کردم و دور انداختم. چه متن احمقانه ای بود! من کلا معنی امروز را عوضی فهمیده بودم. چطور توانسته بودم فراموش کنم؟! امروز تولد امیرالمومنین علی(ع) است! برای همین هم می گوییم روز پدر است! نه پدری که توی شناس نامه امان نوشته، امروز روز یتیمان است. روز بچه هایی که خیال می کنند دیگر تکیه گاه ندارند. روز آدم هایی که عزیزی از دست داده اند. امروز معلوم می شود که آنها تنها نیستند. بی پدر نیستند. امروز تولد همان مردی است که نگذاشت سفره ی کودکان شهرش بدون نان بماند. مردی که برای همه پدری کرد. روز مرد است. روز کسی که در مردانگی همتا نداشت. کسی که بعد از هزار و سیصد و خورده ای سال هنوز هم سایه اش را بالای سرمان حس می کنیم و به برکت نام او زندگی امان را رونق می دهیم. چه سید باشیم چه نباشیم، امروز تولد پدرمان است. 

 

روز مرد مبارک. 🌹