دل من در گرو زلف تو و بی خبرستی
قلب من عاشق چشمان تو و بی خبرستی
یاد تو حک شده در هر نفس روز و شبم
این چنین در تب تو سوختم و بی خبرستی
قصه ی مهر من و تو شده افسانه ی شهر
شده ای لیلی مجنون و خودت بی خبرستی
زده ام بانگ به هر سو که تو را می خواهم!
نشنیدی مگر این حرف؟ چطور بی خبرستی؟
بسته اند شرط که بشنیدی و رد کرده ایم تو
بگو بازنده ی شرط اند، بگو بی خبرستی
من قصدی ندارم،
ولی حک درست تره :)
هک همون چیزیه که با کامپیوتر و سیستم می کنن :)
نه بابا. ما در راه خدا کار می کنیم :دی
راستی ببخشید می خواستم قبلی رو خصوصی بدم، نمی دونم چرا یادم رفت...
اگه خواستی عدم نمایش کن :)
عاخی :"))))
شاید به نظر خودت چیزی که تو تیتر نوشتی باشه ولی من به شخصه دوستش داشتم، از دل برآمده بود و لاجرم بر دل نیز نشست :)
ببین شعر که قشنگ بود به کنار ولی حق نداری اینجارو حذف کنی
سلام و درود خانوم سین عزیز 🌹
شرط انصاف نباشد که بسوزم ز فراق
تو ب خواب خوشوشیرینِ خودت سر ببری (صادق یوسفزی)
خوشم اومد ولی بزار من مدیون باشم و بگم 😀
(بیخبرستی) ? ! ؟ 😯
«بیخبری» هم گوشنوازتر و هم در خوانش راحتتره (خود دانی)😉
مصرع اول بیت پایانی هم ب نظرم اشکال وزنی داره (هرچی تقطیعش کردم نشد ک نشد) 😊
سلامت و نویسا مانی
سلام قشنگ بود .
ولی قافیه نداشت:دی