خیزید و خز آرید...

نیاز مبرم دارم در یک کلبه ی چوبی وسط جنگل نشسته باشم. درخت ها همه زرد و سرخ باشند و برگ های خشک شده اشان ایوان کلبه ام را فرش کرده باشد. آفتاب مستقیم بتابد به پنجره ی خاک گرفته ام و هیچ خبری از ابر نباشد. هوا ولی باید حسابی سرد باشد. چند تا پتو رو دور خودم پیچیده باشم و جلوی شومینه نشسته باشم و یک لیوان چای نبات هل دار دستم باشد. بخارش را استشمام کنم و زل بزنم به شعله های رقصان آتش. نیاز دارم ساعت ها تنهای تنها باشم اما دلم هم قرص باشد که بعد از طلوع ماه اهالی خانه یکی یکی باز خواهند گشت و در این کلبه ی کوچک جای سوزن انداختن هم نخواهد بود. نیاز دارم کتابخانه ی دیواری ام آنقدر پر باشد که کاغذ و دفترهایم را بالا آورده و به زمین انداخته باشد. نیاز دارم ماشین تحریرم را با واکس برق بیندازم و بعد از نوشیدن چای بروم سراغ فصل بعدی داستانم. نیاز دارم سقف کلبه را موریانه ها خورده باشند، کف زیر پایم جیر جیر صدا کند و جوهر خودکار از شدت سرما یخ زده باشد. نیاز دارم همان پنجره ی گرد خاک گرفته را باز کنم تا نور مستقیم بتابد به زندگی ام. نیاز دارم صدایم خوب و لطیف باشد و خجالت نکشم از این که شعرها را با صدای بلند برای خودم بخوانم. نیاز دارم پرواز پرستو ها را بر فراز جنگل تماشا کنم. که چطور بار و بندیلشان را جمع می کنند و آماده می شوند برای کوچ. نیاز دارم همین که چشمم به ابرهای سیاه افتاد اخم کنم و سعی کنم به یاد بیاورم به شوهرم سپردم در راه بازگشتش به خانه هیزم بیشتری جمع کند یا نه. نیاز دارم گهواره ای گوشه ی اتاقم وجود داشته باشد که دخترکم درونش خوابش برده. نیاز دارم انگشتان نرم و تپلش را لمس کنم و پتویش را رویش بیندازم. عروسک کاموایی اش را هم بگذارم کنارش. اصلا همه ی اینها به کنار. من به اینکه پاییز امسال پاییز باشد نیاز مبرم دارم!