قره بایرام

معنی تحت اللفظی اش می شود عید سیاه. اولین جشن و مناسبت شادی که بعد از دست دادن عزیزت پیش می آید را می گویند عید سیاه. همان طور که از اسمش پیداست پر از تناقض است. عید سیاه یعنی با لباس مشکی و چشمان پر اشک می نشینی و تبریک می گویی، یعنی میان هق هق هایت یاد خنده ها و خوشی های عید پارسال می افتی و لبخند می زنی، همانطور که زانوی غم بغل گرفتی با جماعتی که غرق شادی اند همراه می شوی و جماعتی که غرق شادی اند هم با توی ماتم زده همراه می شوند.

متاسفانه یا خوشبختانه عید قربان همیشه برایمان خاص تر بود، شاید از عید نوروز هم مهم تر. دلیلی هم جز علاقه ی بیش از حد فلانی به این عید نداشت. در تمام عمرم فقط یک بار فلانی را در این روز ندیدم و آن هم بخاطر ازدواج  ح بود. آن عید اصلا برایم عید نشد. حتی ساز و دهل عروسی هم حالم را جا نیاورد. به خودم قول داده بودم تا آخر عمر یک عید را هم دور از فلانی نباشم. قربان و قربانی کردن با حضور او و خنده هایش معنا داشت. حالا عید قربان شده عید سیاه ما...

نمی دانم چند نفرتان با این رسم آشنایی داشتید یا به آن پایبندید. حتی نمی دانم از کجا آمده و چه داستانی پشتش دارد. به هر حال، پست های مناسبت و عیدتان را می خوانم ولی زبانم به تبریک نمی چرخد. مخصوصا وقتی فریاد های :« ای خدایی که اسماعیل را به هاجر برگرداندی، فلانی را به ما برگردان...» یادم می افتد. فقط به رسم ادب این پست را می گذارم و می گویم.

 

عید سعید «قربان»، جشن «تقرب» عاشقان حق مبارک.