هذیان نوشت

دبیر زیست یادمان داد که صفت بد یا خوب نداریم. همه اش بر اساس شرایط محیطی است و ما میتوانیم بگوییم این جانور دارای صفت سازگار با فلان محیط است یا ناسازگار. نه صفت سازگار خوب است و نه صفت ناسازگار بد، چون اگر پس فردا روزی شرایط اقلیمی عوض شد همان ناسازگار قبلی میشود سازگار با محیط جدید. درکش آنقدر ها هم سخت نیست. هرچند برای من بود. منی که تمام عمرم مشغول تقسیم بندی و مرزکشی بین خوب و بد بودم. منی که در کلاس زبانPatience وmercifulوhardworkerو... همه را یک چیز معنی میکردم آنهم آدم خوب بود! 

ولی حالا... دارم به زندگی واقعی هم نگاه میکنم و میبینم که صفت خوب یا بد نداریم. فقط با اخلاقیات ما سازگار هست یا نه. و این سازگار بودن به هیچ وجه ابدی نیست. همه امان عوض میشیم. یک دوره صداقت مهم ترین ملاک زندگی است و شاید دورانی دیگر حتی در شعار هایمان هم به دروغ یا راست گویی کسی کاری نداشته باشیم. نمیخواهم بحث سیاسی راه بیندازم ولی تصورم از دنیای سیاست همین شکلی است. که اگر بلد نباشی خوب دروغ بگویی باخته ای. در یکی از کتاب های آموزش نوشتن خواندم که مهم نیست قهرمانتان چقدر آدم عوضی ای باشد. مرتکب قتل شود، دزدی کند، گنده دماغ باشد... خواننده می تواند تمام اینها را ببخشد و با داستانتان (اگر ارزشش را داشته باشد) همراه شود. فقط چند مورد استثنا اضافه کرده بود که آزار و اذیت بچه ها بود و حیوانات. این ها جرم های نابخشودنی از نظر نویسنده بودند. ولی حالا که فکر میکنم... اگر خفه کردن یک کودک هفت ساله تنها راه زنده ماندن باشد... اگر بی رحمی صفت سازگار باشد... چه کسی میتواند به یک قاتل بی رحم بچه کش بگوید آدم بد؟ اصلا مگر آدم بدی هم وجود دارد؟ 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

پی نوشت: فکر نکنید طرفدار قتل و خشونت شده ام ها. نه! اصلا! اتفاقا این آدم باید مجازات شود. خیلی بد هم مجازات شود. چون ناسازگار است. و ناسازگار بودن اصلا بهتر از بد بودن نیست. فقط...