۲۵ فروردین ۹۹

اول از همه ارجاعتون میدم به پستی که راجب دوستم ثمین گذاشته بودم: http://darbareieneveshtan.mihanblog.com/post/177

و بعد میگم که حدودا یه سال میشد که به طور کامل گمش کرده بودم. نه زنگی نه پیامکی نه خبری... هیچ هیچ! جای خالی اش هر لحظه احساس میشد ولی نه به اندازه ی الان! الان که دوباره پیداش کردم و پنجاه دیقه تلفنی حرف زدیم و کلی پیام واسه هم فرستادیم. و به محض پیدا شدنش دوباره ذوق پیدا کردم واسه نوشتن. این بار از صمیم قلب تر میگم که هر آدمی باید یه ثمین برای خودش داشته باشه. اصلا بدون ثمین زندگی معنا ندارد! والسلام!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

پی نوشت: البته این از اهمیت داشتن یه فاطی و یه صبا و یه آیریس کم نمیکنه ها!