سلام نوشت در ۲۵ فروردین ۹۹

اولا سلام

حتی با وحود اینکه میدونم نهایت کسایی که ممکنه به این وبلاگ سر بزنند و این پست رو بخونند بیشتر از سه نفر نخواهند بود، باز هم به همون دو سه نفر میگم سلام.

میدونم دیگه وب نویسی منقرض شده، با اینحال به فسیل شناسایی که هنوز هم وبلاگ دارند و به وبلاگ بقیه هم سر میزنن میگم سلام.

اکثر وبلاگ هایی که لینکشون کرده بودم یا هشتاد هزار تا کانت برای هم فرستاده بودیم الان دیگه وجود ندارن، باز هم به اون بامعرفت هایی که وجود دارن میگم سلام.

 

 

 

دوما یه سری بی نظمی توی این وب به وجود اومده که مقصرش هم شخص شخیص خودم هستم و بعد از من هم مسابقه ی فرهنگی هنری لعنتی. 

شاید باید به حرف  پیپت گوش میکردم. وقتی که برای مشاوره بهش زنگ زدم تا بفهمم چطور میشه وبلاگ رو به سی دی ریخت (ظاهرا داوران محترم بخش وب نوشت دسترسی به اینترنت ندارند!) گفت تو که رتبه نمیاری، یه سی دی خالی بفرست! و من اول از همه از ضد حالش تشکر کردم و بعد تاریخ تمام نوشته هام رو به روز کردم تا کمبود کارکردم در این مدت دیده نشه. نقد هام رو هم در صفحات اول جا دادم و چرت و پرت نوشت هام رو هم به حالت عدم انتشار موقت در آوردم. حالا هم که پشیمونم نمیدونم تاریخ واقعی هم پست کی بوده! 

از این به بعد به هیچ مسابقه ی مضخرفی اهمیت نمیدم. این وبلاگ حتی اگه نامرئی از چشم ها باشه باز هم بهترین جا برای نوشتن حرف دلمه. و قطعا قورت ندادن بعضی حرف ها و بعضی احساسات مهمتر از مقام آوردن تو جشنواره هایی که هیچکدوم از دفعاتی که شرکت کردم جایزه اش رو بهم ندادن!

 

 

 

سوما عیدتون مبارک! [مخاطب همون دو سه نفر + خودم]

سال 98 یقینا سال خوبی نبود و پر بود از مصیبت. اما به دلایل نامعلومی دوستش داشتم! حتی از خیلی وقت پیش میدونستم این سال را دوست خواهم داشت. به سال 99 هم نگاه خاصی دارم. سال تعیین سرنوشت منه. نه فقط کنکور، با همون دلایل نامعلوم میتونم بگم که من این سال را خواهم ساخت! چه خوب و چه بد! شدیدا کمی تا اندکی احساس بزرگ بودن میکنم. نوجوونی ام با اینکه خیلی دوستش دارم ولی انگار باید پرونده اش بسته بشه. راستی تولدم هم مبارک! پساپس البته:/