دنیای سوفی

 

اولین کتابی که بعد از اتمام امتحانات شروع و امروز تمومش کردم دنیای سوفی هستش. هرچند باید دوباره و شاید هم سه باره بخونمش چون خیلی عمیقه و درکش بعضی وقت ها سخت میشه. کتاب شیرین و جذابیه به همه توصیه میکنم که بخوننش. نقدی ندارم فقط یک جمله درموردش میکتونم بگم« بازگویی تاریخ فلسفه است در پیچ و خم طنز رومانتیک» مفهوم طنز رومانتیک خودش خیلی جالب بود. شاید ازش استفاده کنم. مثلا مریم یه دفعه فریاد بزنه:« چرا مردم باید کتابی رو بخونن که شخصیت هاش مدام به شیطان میبازن؟» یا مثلا معصومه بگه:« خوبیش اینه که زندانی بودنم تا صفحه ی 500 طول نکشید!»

 

یه شباهت هایی بین خودم و سقراط پیدا کردم. شدیدا هوس کردم فیلسوف بشم.

 

 

 

 

عکسی از نسخه ای که خودم خوندم پیدا نکردم. ترجمه ی جواد شاهدی بود. خالی از اشکال که نه اما خوب بود. بهترین نکته اش سبکی عجیب کتاب بود.