نامه به مریخی

سلام جناب آقای مریخی

   حالتان خوب است؟ کیفتون کوک ات؟ بله؟ معلوم است دیگر، باید هم کیفتان کوک باشد. شما که در کره ی خود آلودگی ندارید! لایه های اوزونتان هم که ماشاالله هر شیش تایش سالم سالم هستند. اما ما زمینی ها... ما بیچاره ها... ما حتی یه لایه ی سالم هم برای خودمان نداریم. من هر جا که می روم، با هر کسی که حرف می زنم می گوید لایه ی اوزون را زباله و ... ی خودمان پاره کرده است! به حق حرف های ندیده و نشنیده، من نه دیده ام و نه شنیده ام که زمینی ها این کار ها را بکنند. آقای مریخی، شما که خودتون ما ها را خوب می شناسید، به زمینی جماعت می خورد که زباله تولید کند؟ پلاستیک را در طبیعت بریزد؟ اصلا اگر می خواهید بیاید، بیاید داخل کتاب اجتماعی من را ببینید. صفحه ی 63، بند دوم. خودتان بخوانید. نوشته: "یکی از چیز هایی که حیاط زیست را تهدید می کند، زباله است ..." آن کسی که این متن را نوشته چون زمینی است و خون زمینی ها را در رگ دارد حتما به حرفش عمل می کند. دوستان و اطرافیانش هم که کار خوب او را می بینند زباله هایشان را در طبیعت نمی ریزند. کسانی هم که این نوشته را می خوانند چون دانا و عاقل هستند وقتی که دلیلش را دانستند و خوب توجیه شدند دیگر هرگز این عمل زشت را انجام نمی دهند. آقای مریخی، من دیشب هم شما را وقتی با سفینه به سیاره ی ما آمده بودید دیدم. قبلا هم به شما اخطار داده بودم که اگر یک بار دیگر زباله هایتان را در سیاره ی ما بریزید و یا یک قیچی به دست بچه هایتان بدهید و بفرستید تا با لایه اوزون ما بازی کنند دیگر تحمل نکرده و حقیقت را فاش خواهم کرد. حالا من همین جا روی صفحه ی کاغذ مکتوب می کنم که...

 

.

.

.

متاسفانه نویسنده ی این نامه به طور مروزی غیبش زده است، دانشمندان هم اکنون در حال تحقیق روی استخوان های سوخته ای هستند که در نزدیکی عطارد یافت شده. برای شادی روحش صلوات...