لطفا ماسک نزنید! نزنید، نزنید، نزنید!

تمنا می کنم ماسک نزنید. دستکش هم نپوشید. از ژل و اسپری ضدعفونی کننده و الکل هم استفاده نکنید. راه بیفتید توی خیابان ها و توی صورت مردم سرفه کنید. دستمال کاغذی و ماسک های آلوده را توی جوب بیندازید. دستگیره های در و میله های اتوبوس را تف مالی کنید. هر کسی را که دوست داشتید محکم در آغوش بگیرید و صورتش را ببوسید. اصلا خجالت نکشید. با خیال راحت غذای بیرونی بگیرید و نوش جان کنید. لباس را که زیاد بشوری رنگش می رود، بیخیال این احتیاط های آزاردهنده شوید. 

اگر به نصیحت هایم گوش نمی کنید مهم نیست. اصلا هر کاری دلتان خواست انجام بدهید. فقط خواهش می کنم اگر موارد بالا را رعایت کردید خیال برتان ندارد که انسان های بسیار باشخصیت و فهمیده ای هستید و حالا گرفتن یک مراسم خودمانی که ایرادی ندارد، ویروس می داند شما چقدر بیرون از خانه رعایت می کنید، فکر نکنید وقتی روی دعوت نامه نوشتید با رعایت پروتکل های بهداشتی برگزاری مراسمتان هیچ ایراد بهداشتی نخواهد داشت! تمنا می کنم اگر در همین عروسی ها و جشن نامزدی ها و تولدها ماسک نمی زنید توی خیابان هم نزنید! آدم های توی خیابان چهار پنج ساعت بغل دستتان نمی نشینند و در گوشتان راجب رنگ موهای عروس زهراخانم اینها حرف نمی زنند و بشقابشان را درست کنار بشقاب شما نمی گذارند. مراعاتتان را خرج دوست و آشنا و فامیل خود نمی کنید، خرج غریبه ها هم نکنید. 

​​​​​​نمی دانم چند نفر از مهمان های آن دورهمی دوستانه الان در بیمارستان بستری اند. دلم هم نمی خواهد بدانم. عمدا پرس و جو نمی کنم. اسم همان هایی که شنیده ام کافی است. یادتان هست آن کس که گفته بودم می خواهم برایش بمیرم؟ هنوز حالش کاملا خوب نشده. عزیزترین کسش نصف ریه اش را از دست داده. هنوز نمی داند. دلم هم نمی خواهد بداند. اگر بفهمد دق می کند. 

هیچ کدامشان ذره ای بی احتیاطی نکردند. هم ماسک داشتند هم دستکش و هم گاهی تلق. فقط صاحب مهمانی ازشان تمنا کرده چند ساعتی ماسکشان را در بیاورند و نفسی بکشند. آخر می دانید، صورت خوشی ندارد با ماسک بنشینی وسط جشن و عکس دورهمی را خراب کنی...

 

 

 

 

 

 

 

پ ن : واقعا فکر نمی کردم بعد از این همه مدت نیازی به بازنشر این مطلب باشه. فقط همین قدر بگم که از اون موقع تا حالا سه عزیز رو از دست دادم. دوتاشون خیلی نزدیک و یکی هم نسبتا نزدیک... همین دیروز مراسم چهلم همون شخص نسبتا نزدیک بود. نه من، نه خیلی از کسایی که واقعا دوستش داشتن نتونستیم شرکت کنیم. نتونستیم کنار داغ دیده ها باشیم. هنوز اشک های قبلی رو پاک نکردیم...

بعد شما همچنان بگید کرونا که چیزی نیست...

سرفه که می کند...

سرفه که می کند بند بند دلم پاره می شود. می دوم بالای سرش، می پرسم آب داغ می خواهد یا شربت عسل؟ چای زنجبیل دم کنم یا آویشن؟ سرفه که می کند دست و پایم می لرزد. چک می کنم ببینم چیزی نیاز نداشته باشد. ظرف ها را می شویم. فکر می کنم ببینم چه غذایی برایش درست کنم بهتر است. سرفه که می کند چشم هایم خیس می شوند. کاری از دستم ساخته نیست. می نشیم برایش از انرژی مثبت و قانون جذب و اثر تلقین ذهنی و آرامش درونی می گویم. در جواب فقط می گوید کاش همه چیز آن طور که تو می گویی بود. و بعد سرفه می کند. سرفه که می کند من می میرم. دوست داشتم که برایش بمیرم. صدای خش دارش، پیشانی تب کرده اش، چشمان بی فروغش، حال نزارش، بدتر از همه سرفه هایش طاقتم را طاق می کنند. یک لحظه با خودم فکر می کنم، نکند یک روز برای همین سرفه ها هم دلتنگ شوم؟ نکند... زبانم را گاز می گیرم. بازهم سرفه می کند...